Aansluiten bij de ander om beweging te krijgen 

Een belangrijk onderdeel van PEP is de verdieping in verschillende communicatiestijlen (DISC). Niet om de ander in een hokje te plaatsen, maar om inzicht te krijgen in hoe mensen informatie verwerken, reageren en besluiten nemen. Deelnemers kijken naar hun eigen stijl én leren die van anderen herkennen. 

Dat inzicht bleek direct toepasbaar in de praktijk. Anke werd bewust van haar eigen communicatiestijl: Anke: “Ik ben van nature vrij direct. Als ik een vraag stel, verwacht ik snel antwoord. Maar dat krijg je heel vaak niet meteen, daar gaan vaak veel stappen overheen. Nu weet ik veel gerichter hoe ik de ander kan benaderen om iets te bereiken.’’  

De training maakte zichtbaar hoe je tactisch communiceert door aan te sluiten bij de communicatiestijl van de ander. Alette: ‘’Door dit besef kies ik nu gerichter hoe ik iemand meeneem, afhankelijk van de situatie en de persoon tegenover me. Ik sluit me meer aan op de communicatiestijl van de ander. Dat zorgt dat de ander ook sneller meebeweegt.’’ 

Kijken naar wat eronder zit 

In het programma wordt ook gewerkt met het model: inhoud, proces, relatie. Gesprekken kunnen vastlopen op die verschillende lagen. In het dagelijks werk is de reflex vaak om vooral aan de inhoud te blijven trekken: uitleggen, herhalen, toelichten. Alette ziet dat nu sneller gebeuren: “Als ik merk dat het niet lukt of we komen niet tot de kern, dan weet ik dat ik het gesprek op proces- of relatieniveau moeten voeren.’’ Door dit te herkennen, kiest Alette bewuster wat een situatie nodig heeft. ''Soms is dat verduidelijken, maar soms juist vertragen, afstemmen of eerst aandacht voor de relatie.''

De veelzijdigheid van je rol expliciet maken 

Een ander onderdeel van PEP die hen bijgebleven is de zogeheten ‘petten‑oefening’, waarin deelnemers hun verschillende rollen in kaart brengen. Voor Alette was dit een eyeopener: “Het gaf me het inzicht: oh ja, ik heb eigenlijk zoveel verschillende taken en rollen binnen mijn functie.” Het bracht haar ook een nieuw perspectief op rolverdeling en samenwerking. Welke rollen passen bij haar, welke niet en waar wil ze zich nog in ontwikkelen? Door dit expliciet te maken, werd duidelijk wie in het team waarin sterk is. Dat maakte het makkelijker om gericht kennis te delen en elkaar bewust op te zoeken.

Duurzamere samenwerking 

Daarnaast zorgde het traject voor meer verbinding in het team. “We waren eigenlijk losse individuen,” vertelt Alette. “Door deze training hebben we elkaar beter leren kennen, persoonlijk én in hoe we in ons werk staan.” Dat vertaalt zich in makkelijker contact, elkaar sneller opzoeken en een maandelijks structureel overleg. Door beter te weten wie welke rol heeft en waar ieders kracht ligt ontstaat een duurzamere samenwerking binnen de zorgadministratie, waarin je elkaar aanvult en versterkt. 

Impact in dagelijkse situaties 

Wat Anke en Alette leerden, passen zij vooral toe in kleine dagelijkse situaties. Een mail die onbeantwoord blijft. Een overleg dat stroef loopt. Een één‑op‑één gesprek waarin je voelt dat je elkaar niet helemaal bereikt. Alette: “Die modellen klinken groot, maar je gebruikt ze juist in hele kleine situaties. Eén‑op‑één gesprekken, kleine momentjes.” Ook in prioritering van werkzaamheden bracht de training verandering. Anke: “Ik was geneigd alles meteen op te pakken. Nu denk ik vaker: moet ik dit doen? Past dit in mijn rol? En moet ik dit nù doen?’’ 

Hoe zij de training ervaarden 

Wat de training onderscheidend maakte, was niet alleen de inhoud, maar vooral de manier waarop. De kleine groep en de open sfeer zorgden voor veiligheid en herkenning. Anke geeft aan dat ze normaal gesproken best sceptisch is over dit soort trajecten. Toch bleef ze aangehaakt. Anke: ‘’De combinatie van theorie, oefeningen, praktijkvoorbeelden en de manier waarop trainer en adviseur Lisanne zelf haar eigen praktijkervaringen inbracht, maakte het écht leerzaam’’.